گــر خـدا بودم ملائک را شبی فریاد میکردم

لـــذت تـــاریک و دردآلـــود آغــوش گناهی را

ایـن بــود تمام مــــاجرای مـــن او          می خواستمش ولی نمی خواست مرا

شعر: ایرج زبردست

اشكــم چكد هــر نيم شب بر صفحه قرآن مــن

گويي كه آتش مي‌زند هر شعله‌اش بر جان من

قـــرآن مگـو، درياست اين، درياي ناپيداست اين

تــاجاودان برجاست ايــن هر واژه‌اش برهان من

از دولت هــر آيــه‌اي ، بينم ز رحمت ســايــه‌اي

هـــر دم پناهـــم مي‌دهــد ، از آتش پنهان مـن

هـــر جملــه لرزانـد مـرا و ز شوق ، گـرياند مرا

لطف خــدا، خـواند مرا، صد واي ، از حرمـان من

هــر سوره‌اش «دارالشفاء» در نور آن عطر صفا

پـــردرد نــاپيدا بــود، قـــرآن مــن ،‌درمــان مــن

از حــق نــدا آيــد كه هان! اي بنده آلوده جـان!

آخــر چــرا پيچيده‌اي سر از خــط فـرمــان من ؟

چــون مــرغكان خــانگي غمگيني از بي‌دانگي

بينايني تــا روز و شب گسترده بيني خوان من

گــويــد : چــرا تــردامني؟ راه مخــالف مي‌زني

مــن با تــوام،‌تو از مني: تو جان من ،‌جانان من

گـاهي برآيد اين صلا: روزي به من گفتي: بلي

اكنون چه كوشي بي‌سبب تا بشكني پيمان من

دعــــوي معبود مـكــن، ‌آهنگ نـــابــودي مـكن

اي بنده نمــرودي مكن، پــروا كن از تــوفان من

من جنتم، آتش تويي ، من رحمتم، سركش تويي

خـــود را چــرا افكنده‌اي در شعله عصيان مــن ؟

از قــرب مــا دوري مكن و زيــار مهجوري مكن

در گـلشن رحمت درآ اي بـلبـل بستـان مــن !

دلخستگان را يــاورم، لب تشنگان را كــوثــرم

از تــو، به تــو عاشق ترم، من آن تو، تو آن من

از گـل بــه دل پــرداختم تا از تــو آدم ســاختم

شيطان مشو، بيرون مرو از حلقه عـرفان مـن

مهدي سهيلي

مـن آبـادی نمی خـواهم، خرابـم کن، خـرابم کن

بسـوزان، شعـله ام کن، در دهـان شعـله آبم کـن

خوشا آن شب که با آهی بسوزم هستی خود را

خــدایـا تا گـریــزم زیـن تـن خــاکی، شهابــم کـن

بــه نعمت نیستم مـایـل، خـدای خـانـه را خـواهم

مـرا گـر عـاشق صـادق نمـی دانـی، جـوابـم کـن

اگــر جنب بــود بی تــو، و گــر دوزخ بــود بـــا تــو

ز جنت هــا گـریـزانـم،  بـه دوزخ هـا  عـذابـم  کـن

ز شرم تنـگـدستــی، میـگـریـــزم از تـهیـدستــان

مــرا ا ی دست قــدرت یــا بمیــران یـا سحابم کن

دلــم خـواهـد بسـوزم، تا به عالم روشنی بخشم

تــو ای مهر آفــریـن در بــرج هستـی آفتـابــم کن

پس از مــرگــم تــو ای افسانه گــو سوز نهانم را

ببر در قصــه هــا افسـانــه یٌٌٌٌٌٌٌٌٌ صـدهـا کتابـم کن ٌٌٌٌ

شد بـا شب وگریه روبرو عـاشـق او

پــا یــا ن حکــــا یتــم شنیــد ن دارد

من عــا شق او بـود م واوعــاشق او

انتخاب از : معصومه کرمانی

ازفــرصت ارتبـا طمـان کـم کـــرد نــد

هـر وقـت به هم عشـق تعـارف کردیـم

از نمره انـضـبا طـمـان  کــــم کرد نــد 

انتخاب از :مصومه کرمانی